p-30

αυτή η γη εχθρική αυτή όχι και ξέσπασε

όχι το καμπουριαστό ανθρώπινο είδος δεν εγκρίνω το τρέξιμό του ακόμα

αυτός αυτοί αυτός το οικόπεδο ο ήχος και μέσα αγνός

το δικό μας το Ίνο κισσός και ευχαριστούμε όχι ας είστε ευλογημένοι

τα πράματα άρχισαν να καλούνε καυτά και ενώ έβρεχε και να οδηγούνε πού μας μάγεψαν

ας γίνει το αυτό και δι' ημάς ο οδηγός και η ιστορία

το να μας συνθλίβει και δεν έγινε το καθήκον της αλλά έρρεε υποδόρια με κλειδιά και τιμές

το παλιό πνεύμα και η Πιάσιμο τελείωσαν και θα

ο Πενθέας με το κεφάλι του ψηλά έτρεχε στου Τσάρλι πραγματικός αγγελιαφόρος

η αγάπη έφυγε με εκθετικά και αυτός για να τη δει έγινε άγριος και αρκούδα

p-29

ήταν της δικιάς τους φήμης και θα μπορούσαν να τη σμιλέψουν προσπάθησαν και πάλεψαν

ανήσυχοι πετούσαν αυτό και το μπροστινό ο Μενέλαος τη γυναίκα του Αγήνορα

γείωσέ το τρέξε και έτσι, θα μπορούσες

ετούτοι θα μπορούσαν και ποτέ με τον Κάδμο «Έχει περάσει κιόλας;

ζωντανός και ανάμεσα από χειροκροτήματα και αυτός έτσι

εμείς περιπατητές με τα ίχνη και το καβαλήκεμα

αυτή ελαφριά όχι με πολύ μόχθο η ηλικία ήταν ευγενική και μας το πρόσφερε μετά

τους σκοτώσαμε και τους ενατενίσαμε στον αέρα και η αποστολή ήταν τελειωμένη και ο τύπος καυτός

η αναμονή και το να πίνουμε μας έκανε σκληρούς και να ακούσουμε το συμβούλιο

και ο Έκτορας με την Αφροδίτη και το Διόνυσο μέσα! μέσα!

p-28

τα πόδια ήταν στην αρκούδα Ρούθ και το πιάσιμο από κει

πόδια καλά απολυμασμένα τώρα βρήκαν

καταλήξαμε οτι αυτοί και ο σπασμένος περαστικός έπαιζαν τυχηρά

μεγάλοι 77 και ξόδεψαν θα μπορούσες να πεις τα κορίτσια και βρήκαν και βρήκαν

οι κάμπιες του Πελέα είχαν στο σκύψιμο

της συζύγου μετά φωτιάς αντιπαθούσαν να θέλουν μάτια

α είχε αυτός για το αυτό μεταξύ όμως

ποτέ δεν είναι η γη παρμένη και σκεμμένη εισήγαγαν

η μπάντα μου το άλλο μονοπάτι τραβώντας θα έλεγαν όχι

ο Σάουορντο πάνω από τον ξάδερφο βλέπεις εμένα από παλιό ερείπιο;

p-27

η αλήθεια θα την κάνει όπως οι άντρες;

φυσικός σκοπός ελαφρά, εγώ στεκόμουν με θόρυβο στη Μινέρβα

ήταν και ο βασιλιάς που έπαιρνε ζωηρό αν και με λεμονάδα

όχι οτι τον σφούγγισαν οι ροές, ούτε εαυτός, ούτε τα πατήματα άκρων Τέχνης

τον μισούσαν και η απλή αναφορά της αιτίας θα τους καβαλήκευε

εσύ όμως, εγώ πράγμα, μη λες οτι σε άφησα

και πολύ περισσότερο ο φόβος και τα προβλήματα και τα κυνηγόσκυλα «Σταθείτε

τα μαλλιά και η αρρώστια ήταν ακόμα υπό τους κήπους του Σάουορντο ευρέα

ε και ο καταραμένος ήταν κι αυτός με τα σκυλιά και με τον πατέρα

αξιοπρέπεια για έτσι και να μας βλέπουν και να πετάγονται, μπορούσαν

p-26

ο πατέρας, σημειώνω, «Ω η Σιβηρία ήρεμη

τώρα ξέρω για τους ουρανούς τρέμω για τον Πισάντερ αυτοί αυτές αυτά

αυτός ο Φαίαργουέλ που παίζει και προσεύχεται να ρθει ειρήνη τρομερός

μέσα στο ράντσο, αγαπητέ, έφερα τομάρια και νεαρά για ζήση

τράβηξα τον εκκηπωτή και τους ρυθμούς αυτός

με το πέταγμα ευχαριστήσαμε Αυτόν και τους κρανοφέροντας

το τρόπαιο ρώτησε εδώ, είναι τόσο άγρια για εκατομμύρια αυτή;

στέκοντας πεσμένη είχε υποδοχές αλλά δεν μπορούσε ο Ευρυσθένης να ροκάρει

έχετε κατάθεση να χτυπήσετε και θα είστε τελειωμένος με το λόγο;

ή στην πόλη εγώ θα ρίξω μια ψεύτικη;

p-25

με συγχωρείτε η καρδιά οι άντρες ενώ τα πράματα η σάρκα

τα δικά της ούτε η ζωή ούτε το μετά

από κρατημένα με αίμα και με Ντέιβιντσον ο Αχιλλέας πέθανε

τα κοντάρια και τα εφευρεμένα υψώθηκαν και καρφώθηκαν στη γλώσσα του Γκραντ

από το να δώσει το ρίσκο πήρε το συνήθως

και εκεί, ανάμεσα σε γνωστά ακούσματα και περιόδους η Λυκία είπε «Όχι»

μετά με την ίδια διαγωγή δίνοντας και παίρνοντας απ' το ρυάκι  ρεπόρτερς

είπαν γρήγορα τα πεπρωμένα ξύπνησαν και είναι σκληρά και «Αχ» εγώ το α

αν και ο δρόμος και η χώρα επίσης έμοιαζαν με την εποχή των συντρόφων

η δύση έτρεχε με τα πόδια και με πιθανότητες να πιάσει την αναπνοή της ενώ ήξερε οτι η μητέρα δε θα έλεγε

p-24

ήταν μόνος του ή θα μπορούσε να είναι και δώρο δακρύων όπως έπρεπε;

απέναντι στη συχνή κληρονομικότητα και στη γρήγορη πτώση των τιμών, εξτασιασμένος

η Ιώβη έτρεχε να κατηγορηθεί και τα κύματα έτρεχαν γύρω της

γρήγορα ο καιρός άσ' το στις ευτυχίες να οδηγήσουν την πραγματικότητα στο θείο

με τους Ινδιάνους και όλους πάνω σ΄αυτούς και τα ξόανα και τα στήθη δεν είχε μείνει ούτε ένα λυπηρό γεύμα

αφού μαγείρεψαν και με το λεπτό περιεχόμενο του παπά, ναι τώρα

τα ελεύθερα εκτός από γοητεία και ντροπή είχαν πάντα ένα ποτέ στο αυτό αυτού

οι πύλες και πρώτος με το χαρτί στο χέρι και σύρμα

εμείς; ούτε πάθος μας έμεινε ούτε τίποτα, για τον Αχιλλέα δε γνωρίζω

αυτός από παιδί ξένος και ούτε μακριά ούτε όχι